Reageren? »

Z.o.z.

Stel je voor: je staat ’s ochtends op, kijkt in de spiegel en ziet niks anders dan een blanco canvas. Naar wens kun je sproeten, wimpers, een gezonde blos en perfect gevormde wenkbrauwen toevoegen. Met de make-upkwast maak je het geheel af, in de kleuren die passen bij je gemoed. Iedere dag kun je jezelf opnieuw uitvinden. Zoals kinderen dat doen in een knutselboekje, met plaksnor en voorgevormde kapsels. Heerlijk.

Ook Vincent van Gogh portretteerde zichzelf in verschillende poses, bij gebrek aan (duurbetaalde) modellen. De ene keer als kunstenaar, dan weer als goedgeklede dandy uit de middenklasse of een serieuze man-met-pijp. Of als vrijgevochten boerenjongen met een strohoed. Grappig genoeg maakte hij een aantal van deze schetsen op de achterkant van een ander schilderij. Dat bespaarde geld voor nieuwe doeken én hij kon beide kanten bewaren, in tegenstelling tot wanneer hij over een bestaand werk heen schilderde.

Zo hield hij de productie op peil in zijn arbeidsintensieve Parijse periode. En de portretten waren zeker niet onverdienstelijk, ondanks het schetsmatige karakter. De beste ideeën ontstaan immers op de achterkant van een bierviltje – of op de achterkant van een schilderij.

 

Comments are closed.